تناقض

حاصل سالها زیستن و نزیستن ، تجربه و شکست ، درس و فقر ، امی بودن و تدریس کردن ، رنگی بودن و سیاهی محض ، نفهمیدن آری و فهمیدن نه ، تفکر های طولانی و هوس های آنی ،همه اش به سکوتی ختم شد که برای بیانش هر واقعیتی هویدا می شود و هیچ سوالی ، مشکلی ،معمایی ، بن بستی وجود نخواهد داشت، همواره در خدایی و فارغ از عدم و البته به آن شرط که زمان در خدمت زبان باشد بی وقفه. «م.ا» ۳شنبه ۴شهریور ۱۴۰۴ ساعت ۳ بامداد سرو ۲۴